Stórfínt kvöld á Café Aroma

Allt gekk vel á laugardagskvöldið. Fullt út úr dyrum og góður andi í húsinu. Ekki margt sem bar til tíðinda annað en gleði; spilamennskan var fyrst og fremst ánægjuleg og góðar "kadensur" heyrðust af og til. Ég verð þó að minnast á eitt atvik sem gæti hugsanlega komið upp í þerapíunni eftir nokkur ár. Í miðju lagi verð ég þess áskynja að eitthvað stórt og mikið varpar á mig skugga (ég meina þetta bókstaflega). Ég gef þessu betur gaum og átta mig á því að tæplega þriggja metra skeggjaður karlmaður hefur tekið sér stöðu rétt fyrir aftan mig. Hægt og rólega eins og dýr merkurinnar sem er að fara að stökkva á bráð sína, hallar hann sér rólega niður til mín og ég verð að viðurkenna að ég vissi ekki hvort hann vildi éta mig eða kyssa á þessu augnabliki. Eftir óþægilega margar sekúndur hafði hann náð minni hæð og kom þá upp úr krafsinsu að hann hafði mestan áhuga á míkrafóninum. Mikið býsna er nú óþægilegt að hafa einhvern svona í andlitinu á sér þegar maður á að vera að syngja. Í gegnum lætin heyri ég að hann syngur líka og ekki verður staðan þægilegri við það. Ég benti honum vinsamlegast á það að mér þætti eitthvað rangt við það að vera 4 cm frá frönskum kossi við þriggja metra skeggjaðan mann. Sem betur fer var hann nægilega afslappaður til þess að hafa gaman af athugasemdinni og lét sér nægja að nota "luftmíkrafón" það sem eftir lifði nætur.
Vonandi að allt gangi eftir næstu helgi og fyrstu fjögur lögin rati á sínu hillu í digital-landinu.
Lifið heil.