Skroppið niður minningabraut - 2. vers

Það verður einfaldlega ekki litið til baka án þess að enda í nálægð við Íþróttafélagið sáluga. Enda finn ég það vel að þrátt fyrir einlægan ásetning minn til þess að gerast HK-ingur fær enginn búningur hjartað til að slá örar en sá græn-hvíti. Hann er stór hluti æsku minnar og uppvaxtar og nánast samvaxin minningum mínum frá löngum árafjölda. En að myndinni!

Hér eru fjórir ungir menn klæddir í of þrönga íþróttagalla að marséra á horni Digranesvegar og Skálaheiðar í Kópavogi. (Frá þessu sjónarhorni í dag væri hægt að sjá Smáralind og nánasta umhverfi). Ég get ekki fyrir nokkurn mun útskýrt hvað þarna er á seyði og hef ítrekað borið við minnisleysi. Okkur Gunna minnti þó eftir ákafa upprifjun að þetta hefði verið einhverskonar opinber dagur íþróttafélaga í Kópavogi og í þann mund er ljósmyndarinn smellti af vorum við orðnir langsíðastir í skrúðgöngunni.

Já – þarna gekk fjöldi manna en við erum svolítið eins og einir í heiminum á þessu augnabliki. Ég giska á að þetta sé ´83 eða ´84 (leiðréttið mig ef þið vitið betur). Á myndinni eru sem sagt sá sem þetta ritar, Ævar Sveinsson, Kristinn Jakobsson og Gunnar Guðmundsson. Sólgleraugunum vona ég að ég hafi hent fljótlega eftir göngutúrinn...