Löngu tímabær lofgjörð um meistara meistaranna

Hann minnir kannski svolítið á raungreinakennara í fjölbrautaskóla. Bara svona venjulegur góðlegur kall sem gæti allt eins farið að tala um kóbalt og hrafntinnu eða finna að því að maður hafi ekki mætt nægilega vel í síðustu viku.

En þetta er hann Roger og honum á ég æði margt að þakka. Ástæða þessarar færslu er einn helst sú að ég hef nýlega varið 9000 krónum til þess að sjá hann og heyra í Egilshöll í júní næstkomandi.

Ég bara veit ekki hversu oft ég hef heyrt 68-kynslóðar-gengið tala um þá opinberun sem fólst í tónlist Bítlanna, Hendrix, Stones, Dylan eða annarra. “Ég man þegar ég heyrði þetta fyrst” segir einhver og í kjölfarið fylgir nákvæm útlistun á stað og stund og undarlegustu smáatriðum því tengdu. Man eftir Guðna Má, sitjandi á gólfinu við plötuspilarann, með vínilplötu milli handa, mikið niðri fyrir, að tala um músík sem hafði svo djúpstæð áhrif á hann við fyrstu hlustun að hann hefði ekki tekið eftir því þótt sólin hefði hrapað í sjóinn á sömu stundu.

Nú er komið að mér.

Þegar ég neyði mig til þess að velja einn tónlistarmann sem hefur með sinni listsköpun talað mest til mín, fengið mig til þess að hrífast, gleðjast, jafnvel óttast en umfram allt snortið mig svo ég varð ekki samur eftir, þá vitna ég í kvikmyndaþrekvirkið um Hálendinginn: “There can be only one” og hann heitir Roger Waters.

Hið mannlega loftnet er víst sérlega næmt í æsku og ræður við flestar bylgjulengdir. Með árunum þrengist sviðið og fyrr en varir hefur einhverskonar innhverft--útvarpsráð tekið yfir; hæfileikinn til þess að skynja og uppgötva nýja hluti verður minni. Já, þetta er nú þröngsýni í lagi en því miður... þið eruð sama marki brennd, viðurkennið það bara!

Það hefur verið sagt um tónlist að hún geti brotið niður veggi, hún eigi sér engin landamæri. Mikið af þeirri tónlist sem ég ólst upp við heyrði ég einmitt í gegnum vegg frá herbergi bræðra minna. Samkvæmt minni bestu vitund stendur sá veggur ennþá. (Kannski þess vegna sem ég hef aldrei náð tökum á því hvað sé gott sánd? – jæja, útúrdúr).

Kvöld eitt þegar ég er að reyna að selja sjálfum mér þá hugmynd að ég eigi að vera sofandi berast forvitnileg hljóð handan þilsins. Upphafstaktarnir af In the flesh drynja í hátölurum og ég minnist þess að hafa risið upp í rúminu af undrun. Á þeirri stundu efast ég um að ég hefði tekið eftir því þótt 10 dvergar hefðu fallið í gegnum þakið og farið að dansa can-can á miðju herbergisgólfinu. Þessi tónlist var einfaldlega stórkostleg og hún hélt áfram, hún hékk saman í einu óslitnu verki og inn á milli heyrðust allskonar hljóð, flugvélar, sprengingar, ómur af gömlum kvikmyndum og fleira sem teiknuðu endalausar myndir í höfðinu á mér og vöktu forvitni mína, aðdáun og fengu jafnvel hárin til þess að rísa á höndum mér.

Ekki spillti fyrri þessari upplifun minni að einhverju seinna á fúlu kvöldi þegar ég 11 eða 12 ára hafði ekkert að gera og gaufast einn með sjálfum mér heima, fæ ég óvænt boð um að koma í bíó. Annar eldri bræðra minna hafði keypt bíómiða fyrr um daginn en þegar átti að leggja í hann kom í ljós að einhver félaga þeirra komst ekki. Ég var tekinn með og fannst upphefðin ein og sér vera alveg nægjanleg. Ég vissi ekki þá að mín beið myndskreytt útgáfa af plötunni sem hafði heltekið mig nokkru áður: Pink Floyd , The Wall.

Það skipti ekki nokkru máli þó ég hafi ekki skilið baun í því hvað átti sér stað, ekki skilið merkingu orðanna, hvað þá fattað líkinguna sem fólst í veggnum, einangrun poppstjörnunnar sjálfhverfu sem lokar sig af full sjálfsvorkunnar og biturðar – þetta var bara massa-helvíti-flott og síðan þá hefur öll önnur hrifning af tónlist verið daufur endurómur þeirrar reynslu.

When I was a child I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown, The dream is gone.
I have become comfortably numb