Enginn gáði í skápinn sem pabbi geymdi Jóa frænda í...

Sá nánast allan þáttinn um Fræbbblana í gær á RÚV. Skemmtilegur þáttur sem rifjaði upp gamla aðdáun mína á þessari sveit. Fyrir 12 ára gamlan strákling var þetta fyrst og fremst skemmtilegt tónlist, einföld, og hressileg. Ég kærði mig þá, kollóttan um skoðanir þeirra á hinu og þessu (sem eftir því sem ég komst næst í þessum þætti hafa lítið sem ekkert breyst í áranna rás).

Svolítið þreytandi að heyra þá endalaust tala um sig sem hina “sönnu” pönkhljómsveit; (eða eitthvað í þá veruna, man ekki orðrétt) líkt og þeir hafi fundið sig knúna (og finni sig enn) til þess að benda á að aðrar hljómsveitir á þessum tíma hafi á einhvern hátt siglt undir fölsku flaggi. Heyrði þá eina stundina segja að þeir gæfu skít í alla sem teldu sig vera sanna listamenn eða á einhvern hátt sanna í list sinni en sögðu þá næstu að þeir væru þeir einu sem væru sannir í því sem þeir gerðu. Enda fjalla nokkrir textar þeirra um álit þeirra á fólki, meintum pönkurum eða pönkaðdáendum, sem að mati þeirra Fræbbbla voru það bara alls ekki neitt. Þeir virðast ennþá gangast töluvert upp einhverskonar pönk-hreinstefnu og líta greinilega á það sem hlutverk sitt að láta engan komast upp með það að kalla Patti Smith eða Ninu Hagen pönkara. “Helvítis listasnobb”...

En hvað um það. Áhrif Fræbbbla á okkur félaga voru umtalsverð og fyrir mína parta held ég að þeir hafi praktíserað miklu betur það sem Einar Örn predikaði, þ.e. að það skipti engu máli hvað þú gætir heldur bara það sem þú gerðir.

Ég minnist þess að hafa heyrt raddir þess eðlis að það væri að snobba niður á við að segjast hafa gaman af Fræbbblunum. Ef svo er þá skal ég alveg vera sekur um það. Viltu nammi væna var ein af þeim plötum sem gerðu það að verkum að við félagarnir hættum í byssó og fórum að fikta við hljóðfæraleik. Fljótlega gátum við meira að segja spilað nokkur Fræbbblalög, það var ekki svo snúið. En það liðu enn nokkur ár þar til við gátum samið okkar eigin lög – það var aðeins meira mál.