Bara lítil og einföld spurning á mánudegi: Hver er tilgangur lífsins?

Kannski er eitthvað hæft í því að existensíalískar spurningar séu stórhættulegar á fastandi maga. Ég tek engu að síður áhættuna, heyri að vatnið sýður svo það er stutt í kaffið!

Lauk í gær við bók Viktors Frankl, Leitin að tilgangi lífsins, og átti erfiðara með að festa svefn fyrir vikið. Get ekki í myndað mér að nokkur maður með réttu ráði geti einfaldlega sett höfuðið á dúninn og hrotið strax eftir að hafa lesið um ár Frankls í Auschwitz og öðrum fangabúðum nazista. Vert er að segja frá því að bókin felur ekki í sér lýsingar á voðaverkum nazista til þess eins að lesandinn hljóti samúð með fórnarlömbunum, ó nei, hún skoðar miklu fremur andlegt ástand þess sem verður fyrir svo miklum áföllum og spyr hvort að maðurinn geti sætt sig við allt? Hversu lengi er hægt að misbjóða honum almennt áður en hann missir virðinguna fyrir sjálfum sér, áður en hann missir stoltið og áður en hann missir viljann til þess að lifa. Hve lengi er hægt að finna tilgang með lífi sínu þegar aðstæður eru svo ómanneskjulegar?

Frankl, sem var austurrískur geðlæknir, var sem sagt einn þeirra er lifðu af helförina og þá reynslu hefur hann nýtt sér í meðferð hugsjúkra (má segja það) sjúklinga sinna með því að stilla þeim nánast upp við vegg og spyrja þá hvers vegna þeir séu á lífi? Hver sé tilgangur þeirra með því að lifa lífinu? Verði fátt um svör getur Frankl bent á þrjú atriði sem ættu að geta komið flestum á sporið. Mæli með bókinni, hún er þarft spark í rassinn fyrir alla þá sem næra lífsþjáninguna um of.