Af mis-hommagæfum leigubílstjórum

Það var frískandi að stíga út í úðann í morgun á leið okkar feðga til skóla. Mér fannst ég þó vera orðinn helst til blautur þegar við nálguðumst menntasetrið og bjallan glumdi svo ég afréð að splæsa í leigubíl. Ég aðhyllist nebbbnilega þá stórkostlegu lífskoðun að sá sem hefur haldið í sér lengi megi af og til tappa af... í víðasta skilningi þess. Ég sem hef kúldrast þetta með strætó í 3 vikur, átti sem sagt orðið inni eitt far. Svo leigubílinn pantaði ég. Fékk samt engar 2000 krónur og fann engan byrjunarreit, það er önnur saga.

Svo er ekið af stað.

Tvær eru þær starfsstéttir sem ættu í lengstu lög að láta sína viðskiptavini í friði eftir að þeir gangast undir það að þiggja þjónustu þeirra. Þetta eru

a) leigubílstjórar
b) hárgreiðslufólk

Veit ekki hversu oft maður hefur sest grunlaus í sæti klipparans sveipaður mis-fallegum svuntum og fyrr en seinna fellur sprengjan. Stúlkan, (það eru fleiri stelpur í bransanum ekki satt) manar sig upp í svolítinn tíma og segir svo:
"Jæja, hvað gerir þú?" Ég byrja yfirleitt á því að svara: "Ég starfa að leynilegum verkefnum fyrir ríkisstjórnina..." svo verður klippingin aðeins að þeim klúðurslega atburði sem hún í sjálfu sér er, sveipuð vandræðalegri þögn!

En það var leigubílstjórinn...

Hann stillti sig sem sagt um að tala og ég fagnaði því þegar hann setti útvarpið af stað. Ung kona var að ræða reynslu sína af kvikmyndinni Strákarnir okkar, sem frumsýnd var á föstudag. Hún hafði greinilega skemmt sér hið besta, sagði samtöl myndarinnar skemmtileg og eðlileg, hún væri ekki klisjukennd en tæki engu að síður á þeim fordómum sem eru í þjóðfélaginu. Ég verð að viðurkenna að ég hugsaði með mér undir viðtalinu að á þessari öld líberalismans, þegar sjálfsagt þykir að viðurkenna hvaðeina sem mannskepnan tekur sér fyrir hendur, þá er nú sjálfsagt lítið eftir af gamaldags hommafóbíu. Boy was I wrong! Þegar stúlkan í útvarpinu segir að tíst hafi í einhverjum þegar tveir karlmenn í ástarleik hafi fyllt út í hvíta tjaldið fer leigubílstjórinn að hristast lítillega, hélt að hann hefði hreinlega fengið bráða-parkinsons. Svo æpir minn maður svo stórsá á framrúðunni: "Hvað er verið að sýna þessa HELVÍTIS VITLEYSU á hvíta tjaldinu..."

Snýr sér að mér og froðufellir:

"Ert ÞÚ AÐ HLUSTA Á ÞETTA?"

Ég svaraði fljótt, snaggaralega, líkt og sá sem vill gefa til kynna að hann ætli sér á engan hátt að vera með neitt múður eða vesen. Og trúðu mér, þú hefðir líka sagt: "Nei- nei"

Vandræðaleg þögn í öðru veldi ríkti afganginn af ferðinni. Ég stóð mig að því þarna í augnablik, meðvirkur einfeldningurinn, að sakna þess að heyra hann ekki bara segja: "Jæja hvað gerir þú?"