Orð á orð gerandi

Orð.

Í upphafi var orðið og eftir því sem ég kemst næst var það einhversstaðar í námunda við Guð. En síðar virðast allra handa ribbaldar hafa lært að notfæra sér orðið og gert við það nokkurn veginn það sem þeim sýndist.
Hvað veldur því t.d. að ein þjóð kýs að búa til hugtök yfir eitthvað svo sértækt að maður fær engan botn í það? Það er skiljanlegt að Grænlendingar eigi 20 orð (eða hvað það nú er) yfir snjó. Það er líka skiljanlegt að Albanir telji sig ekki geta komist af með minna en 27 mismunandi hugtök yfir yfirvaraskegg. Það finnst mér a.m.k. þegar horft er til magns skeggs og snævar...

En sumir eru skrítnari en aðrir eins og móðir mín segir gjarnan.

Japanskt orðfæri virðist vera gríðarlega heillandi. Hvað skyldi það nú heita ef þú þjáist stöðugt af þeim skelfilega ótta að tippalingurinn á þér sé hægt og rólega að hverfa inn á við? Er þetta kannski heimskuleg spurning? Ekki í Japan. Þeir hafa séð ástæðu til þess að festa heiti á þessa hræðilegu hugsýki og nefna hana “Koro”. Það er mjög heillandi að velta því fyrir sér hvers vegna þeir gera svona nokkuð. Skyldi það vera algengt í Japan að karlmenn gangi um með kvíðahnút í maganum yfir því að fermingarbróðurinn leiti inn á við?

Helgin er framundan, njótið vel. Grey Varríus kallinn eyddi öllu sínu bloggi með einhverju bölvuðu fikti. Ég sting upp á því að við búum til orð yfir þann sem í bölvuðu fikti hendir öllu sínu bloggi. Einhverjar hugmyndir?