Hér er ég!

Eitt af því versta sem getur hent nokkurn mann, fyrir utan það að lenda á forsíðu DV, er líklegast það að enginn sakni hans eftir að hann fer.
Það yljar mér því skiljanlega að Arnar skuli lýsa eftir mér í síðustu færslu sinni. Að hluta til liggur sökin þó hjá honum sjálfum. Já börnin góð, því ég hef verið svo bergnuminn við upprifjun hans á tónþroskanum að ég hef vart mátt mæla. Svo rammt kveður að þessu að ég hef frekar eytt tíma mínum í að fylgjast með en að sletta mér fram.

Þar að auki hafa veikindi hrjáð fjölskyldumeðlimi svo ég hef verið í hlutverki hins auðmjúka omsorgs-fulltrúa. Veðurhamurinn síðustu daga hefur ekki auðveldað för okkar af heimilinu. Þó verð ég að taka fram að ég hef alltaf komist upp úr heimkeyrslunni á mínum ágæta Focus á meðan Landkrúserinn í næsta húsi endaði för sína í húsvegg mínum í sömu erindagjörðum í gærkvöldi.

Menn ársins verða í Hafnarfirði í kvöld, Café Aroma, en ekki hvar!