Fimm dagar í París að baki - ferðasaga, fyrri hluti

Óhætt að fullyrða að við hjónin höfum fundið okkar paradís. Ekki var selskapurinn og leiðsögnin af lakari taginu. Litli bróðir lóðsaði okkur um öngstrætin og leiddi okkur á vit ævintýra í hverju skúmaskoti. Hann hafði orð fyrir okkur hvar sem við komum og virkaði ansi svalur þegar hann ræddi lífsins gagn og nauðsynjar við kaffibarþjóna eða gengilbeinur á tungumálinu sem fær margt meyjarhjartað til þess að slá örar.

Fyrsta kvöldið í borginni fögru lá leið okkar á tónleika hjá norskum dreng, Tomas Dybdahl nokkrum. Já, undarlegt segja sumir að æða til Parísar til þess að hlusta á norska melankólíu, en svona var það og ekki sáum við eftir þeirri ákvörðun. Ég þekkti hvorki haus né sporð á kauða en mæli nú hiklaust með Tómasi Djúpdælingi og hljómsveit hans eftir þetta kvöld og ætla mér að fjárfesta í diskum hans báðum hið fyrsta.


Tilraun okkar til þess að standa andspænis Monu Lisu fór út um þúfur, aðallega vegna þess hve við “váuðum” lengi fyrir utan Louvre, og kannski líka af því að við þurftum nauðsynlega að sporðrenna einum köldum bjór áður en inn var komið. Monu hittir maður jú ekki á fastandi maga. Er þessi nauðsynlegi undirbúniningur var að baki spruttum við á fætur, réttum úr okkur og gengum vasklega til móts við eitt mesta afrek myndlistarinnar sem hefur orðið mönnum tilefni getgátna og spekulasjóna allt frá því að olían þornaði á striganum hjá Leonardo forðum. En því miður. Vaskir verðir safnins tilkynntu okkur það að nú væri hætt að hleypa inn því safnið lokaði eftir 15 mínútur... sorrí, kom leiter mæ frend.

Hér má sjá leiðsögumanninn að störfum. Hann lætur ekkert koma sér úr jafnvægi, hefur ávallt hugann við starfið og les nokkra leiki fram í tímann.


Framhald síðar....