Nú spyr sá sem fátt veit en er æði forvitinn um margt

Ef ég stæði frammi fyrir því (og nú er betra að stíga gætilega til jarðar) að það hvernig ég upplifi sjálfan mig, það hvernig ég kýs að lifa lífi mínu, það hverjum ég hef heillast af og valið að verja lífinu með, væri á einhvern hátt í hróplegu ósamræmi við gildi eða sannfæringu einhvers hóps í samfélaginu... hvers vegna hefði ég áhuga á því að tilheyra þeim hópi og linnti ekki látum fyrr en ég hefði öðlast viðurkenningu í reglugerðarverki þess sama hóps? (sem nota bene úthrópaði mig engu að síður mjög afdráttarlaust?) Þetta er að öllum líkindum frekar heimskuleg spurning en ég ætla að leyfa mér að hugsa hana upphátt.

Og kannski get ég skilið það að þeir sem hafa ákveðið að verja lífi sínu í þeirri sannfæringu að þeir gangi á vegum drottins guðs, sem gaf son sinn eingetinn og þar fram eftir götum, eigi að lifa samkvæmt orðinu eins og það stendur. Hér verði ekki bæði haldið og sleppt, orðinu sé ekki hægt að breyta bara eftir því hvernig vindar blási í samfélaginu og þar fram eftir götum.

Hins vegar get ég alls ekki skilið það hvernig hægt er að aðhyllast trúna á Jesúm Krist og vilja lifa í þeim kærleika sem biblían kennir okkur (að minnsta kosti nýja testamentið) en um leið tala til annarra með jafn skýlausum, dónaskap og beturvitrungshætti og þessi maður hér. Leggi maður á sig að elta umræðuþræði sem hann tekur þátt í sést greinilega að hann verður uppvís að því æ ofan í að reyna að beita einhverskonar fimm-arua-kennivaldsrökum sem rista þó aldrei dýpra en þessi setning „þú veist greinilega ekkert hvað þú ert að tala um..“ sem er fráleitt í yfirvegaðri umræðu auk þess sem hann sýnir ótrúlega fyrirlitningu í skrifum sínum oftar en ekki að mínu viti og samkvæmt þeim hefðum og venjum sem ég hef tileinkað mér í samskiptum við annað fólk (og ég vona að ég fari ekki á svig við með þessum orðum mínum).

En væri ekki tíma Jóns Vals Jenssonar eða Geirs Waage (ef út í það er farið) betur varið í það að reyna að fara á undan með góðu fordæmi og hreifa við fólki á jákvæðan hátt undir formerkjum þess kærleika sem þeir trúa á svo staðfastlega? Þetta er eflaust líka mjög heimskuleg spurning en hérna er hún engu að síður.

Mér finnst mikið til þess koma sem ég heyrði einu sinn að menn ættu fyrst og fremst að leita samfélags við þá sem leita sannleikans en forðast samfélag við þá sem telja sig hafa fundið sannleikann... því þeir sem telja sig hafa fundið sannleikann hætta smám saman að hafa áhuga á sjálfum sér einfaldlega vegna þess að þeir hafa fundið út úr þessu öllu saman og geta varið tíma sínum í því að kenna okkur hinum hvað sé rétt og hvað sé rangt.

Jón Valur Jensson má eiga biblíuþýðinguna sína í friði fyrir mér og skoðanir sínar á samþykktum kirkjuþings, og fólk getur hér eftir sem endranær kosið að velja sér maka í friði fyrir mér. Ég mun hvorki reyna að sannfæra hann um nauðsyn þess að Þjóðkirkjan þurfi að gifta, blessa og vígja sambúð samkynhneigðra á sama hátt og gankynhneigðra frekar en ég mun reyna að sannfæra samkynheigða um það að þeir ættu bara að láta trúarsannfæringu sína lönd og leið.

Ég held líklegast bara áfram að vera svolítið hissa á þessu öllu saman.