Vinur minn Tinni á hvíta tjaldið

Að ímynda sér uppvöxtinn án blaðamannsins Tinna og margvíslegra ævintýra hans er ógerningur. Svo samofinn hugmyndum mínum um heiminn var (og er) skapnaður Hergés að það er merkilega stutt síðan ég hætti að leita að Syldavíu á Evrópukortinu, eða gafst upp á að bera saman Sandinista og Pikkaróna.

Nú ætla Steven Spielberg og Peter Jakcson að bregða fyrir sig betri fætinum og leikstýra sitt hvorri myndinni í þríleik byggðum á ævintýrum Tinnna og verður ráðist í verkið fljótlega. Hver verður þriðji leikstjórinn er ekki vitað að svo stöddu. Það er heldur ekki ljóst hvaða þrjár bækur af þeim 23 sem til eru verða fyrir valinu.

Treysti mér ekki til þess að nefna þær þrjár bækur sem eru í uppáhaldi og ég vildi helst sjá á hvíta tjaldinu. Gæti nefnt þessar:

Blái Lótusinn

Skurðgoðið með skarð í eyra

Krabbinn með gylltu klærnar

Dularfulla stjarnan

og svo bókin þar sem Tinni er í skotapilsi að berjast við Górillu?

Tinni í Tíbet

já og alveg hellingur í viðbót - ég þarf greinilega að fara í skipulega endurupprifjun á þessum meistaraverkum bókmenntasögunnar.

Tinni í Kongó fannst mér aldrei neitt sérstök bók en hún gerði þó eitthvað fyrir mig. Merkilegra er kannski það sem hún gerði ekki fyrir mig; þeas. hún breytti mér ekki í rasista eða taldi mér trú um það að íbúar Afríku væru upp til hópa einfeldningar. Nú hafa einhverjir snillingar fundið það út að hana bæri að fordæma á altari pólítískrar rétthugsunar, osvei.

Hafi Tinni móðgað konur, heyrnadaufa, svarta, óperusöngvara, drykkjusjúka, dýravini, sjómenn, austurlandabúa, Akureyringa eða einhvern annan þá er mér slétt sama.