Gyllti áttavitinn

Fyrr í vetur fór ég loksins að ráðum Varríusar gamla og varð mér úti um eintak af fyrstu bókinni í þríleik Philip Pullman, The golden compass, og sé svo sannarlega ekki eftir því að hafa sökkt mér ofan í ævintýrið. Sem stendur er ég að ljúka bók nú er 2 í flokknum, Lúmski hnífurinn, eins og hún heitir í íslenskri þýðingu. Maður lifandi, þetta er alvöru stöff. Ég ætla ekki að fara að mjálma eitthvað um innihald eða efni en verð að segja að sagan er gríðarlega myndræn og endrum og eins undir lestrinum hugsaði ég með mér að fyrr en seinna hlyti einhver að taka upp á því að kvikmynda herlegheitin. Í miðri bunu á salerni Háskólabíós í morgun rek ég augun í nýtt veggspjald... "The golden compass - this december".

Það er sem sagt búið að filma:
http://www.goldencompassmovie.com/

Mæli þó eindregið með því að menn tæti í sig bækurnar fyrst. Þó þær eigi að heita barna-og unglingabækur er að finna í þeim meiri fílósófíska dýpt, fleiri heillandi spurningar og talsvert meiri grimmd en maður er vanur af sambærilegum (ef sambærileg má kalla) ævintýrum, Harry Potter, Lord of the rings, og þess háttar...

Bara eitt sem ég vil segja, sem mér finnst alveg æðisgengið í bókunum og kemur fram strax í byrjun og er í sjálfu sér ekkert leyndarmál. Í þessum heimi sem bækurnar lýsa, ganga menn með sálina úthverfa í líki einhvers talandi demóns eða dýrs, svokallaðar fylgjur. Á æskuárum tekur fylgjan sífelldum breytingum en þegar menn fullorðnast tekur hún á sig endanlega mynd. Fylgjan getur aldrei farið í burtu frá eiganda sínum og speglar að miklu leyti hans innri mann.

Brjálæðislega skemmtileg hugmynd.

Allir að lesa.