Æði og lifnipillur

Einu sinni fyrir langa löngu þegar alltaf var sólskin og heimurinn var nokkuð skýr í einfaldleik barnsins og dagurinn var aðeins leikur,... þá minnir mig að gilt hafi nokkur lögmál eða grunnreglur sem alltaf var hægt að grípa til í hita leiksins. Til að mynda ef maður sá fram á að fara halloka í gannislag sem var á mörkum þess að breytast í alvöru þá var hægt að taka æði! Sá sem tók æði gaf það iðulega til kynna með dýrslegu öskri og sleppti sér með tilviljanakenndum höggum og spörkum. Reglan var þá yfirleitt sú að aðrir lögðu niður vopnin, létu af slágsmálunum og sá sem tók æðið gat valið um að ganga burtu eða hefja stutta eftirför sem hann var þó skyldugur til þess að hætta mjög snemma samkvæmt hinum óskrifaða lagabókstaf. Það var aldrei breinlínis á hreinu hvort að sá sem tók æði hafi verið meiri eða minni maður á eftir.

Annað og sínu merkilegra lögmál var þó lögmálið um "Lifnipilluna." Pillan sú kom sér oft vel þegar fullyrt var ranglega að maður væri "dauður" eftir ósýnilegt byssuskot, jarðsprengjur eða aðrar svipaðar ógnir. Hið merkilega er þó að sjaldnast var amast við því að einhver tæki lifnipillu, jafnvel þó hann væri horfinn yfir móðunu miklu, höfuð jafnvel skilið frá búk, alltaf var pláss fyrir þessa lokahandahreyfingu þegar lifnipillunni var kastað í munninn.

Ég rifjaði þetta upp í ónefndu apóteki í gær þar sem við hjónin vorum þjónustuð af okkur nokkuð yngri stúlku og ég stóðst ekk mátið og bað um lifnipillu.
Og hvað haldið þið? Hún var ekki til!